De aanklacht tegen Meta draait om een fundamentele vraag: mag een bedrijf foto\u2019s van sociale media gebruiken als bouwstof voor gezichtsherkenning en AI zonder dat mensen daar echt grip op hebben? Als de beschuldigingen kloppen, laat dit zien dat het privacyrisico niet pas ontstaat wanneer een functie officieel wordt gelanceerd. Het risico ontstaat al wanneer biometrische systemen worden ontworpen, getest en gevoed met beelden van miljoenen mensen.<\/p>\n\n\n\n
Gezichtsdata zijn geen gewone persoonsgegevens. Een wachtwoord kun je vervangen, je gezicht niet. Juist bij smart glasses wordt dat gevoelig: de camera kijkt mee in de fysieke wereld en kan mensen herkennen die daar zelf niet bewust voor kiezen. Meta zegt dat er geen universele gezichtendatabase wordt gebouwd en dat NameTag niet aan consumenten is geleverd. Tegelijk meldt WIRED dat er technisch functionele code in een app zat die meer dan 50 miljoen keer was gedownload. Dat verschil tussen \u2018niet gelanceerd\u2019 en \u2018wel technisch aanwezig\u2019 is precies waar de maatschappelijke spanning zit.<\/p>\n\n\n\n
De bredere les is dat AI-bedrijven niet achteraf met transparantie kunnen komen. Toestemming, dataminimalisatie en controleerbare verwijdering moeten vooraf geregeld zijn. Anders verandert elk fotoarchief in een mijn voor biometrische data, met burgers als grondstof.<\/p>\n\n\n\n